DE BIOGRAFIE VAN WILLEM ZEYLMANS VAN EMMICHOVEN In het levensverhaal van de arts en psychiater Willem Zeylmans van Emmichoven spelen ontmoetingen een sleutelrol. Na jaren van liefdesverdriet ziet hij in een tuin een meisje dansen: het is zijn latere vrouw Ingeborg. Door zijn belangstelling voor moderne kunst kwam hij bij Marie Tak van Poortvliet te logeren die aanbood zijn studie te betalen. Dankzij beide vrouwen kon hij in contact komen met Rudolf Steiner met wie hij sprak over de werking van kleuren op het gevoel. En deze ontmoeting betekende een keerpunt in zijn leven en maakte dat hij tot pionier van de antroposofie kon worden. Zijn zoon Emanuel beschrijft de ontmoetingen en belevenissen in het leven van zijn vader aan de hand van diens eigen herinne­ringen. Het boek krijgt daardoor een intiem karakter; je kunt als lezer heel direct de hoogte- en dieptepunten meebeleven, de inspiratieve momenten en de dramatische tegenslagen. Dankzij het geestelijk perspectief dat in hem groeide, ijverde Willem Zeylmans onvermoeibaar voor het wederzijds begrip tussen mensen; want ieder mens is deel van de mensheid. 'Dit alles overziend is het een grote vreugde dat nu, in het honderdste sterfjaar van Rudolf Steiner, het boek van Emanuel over Willem Zeylmans van Emmichoven einde­lijk ook in de Nederlandse taal kan verschijnen; een boek over een van de meest ontwikkelde, meest naar de toekomst wijzende en op zijn eigen manier meest werkzame leerling en medewerker van Rudolf Steiner.' PETER SELG IN ZIJN VOORWOORD 'Zo kan deze biografie actueel zijn voor wie dieper wil door­dringen in de dynamiek van de ziel en in de zoektocht naar de zin van het leven.' PIM BLOMAARD IN ZIJN NAWOORD

Bij het lezen van Onvoltooide antroposofie merkte ik dat veel thema’s die Jelle van der Meulen in dit boek ter sprake brengt ook mijn pad hebben gekruist. En meer dan alleen maar gekruist. Thema’s als de rozenkruisers, de graal, Sophia, het esoterische christendom, de twee Johannesfiguren, en later ook het manicheïsme en de tweede Michaëlstroming houden me tot op de dag van vandaag bezig. Bij mijn eerste kennismaking met deze thema’s zag ik de meeste ervan vooral als filosofische of culturele stromingen uit het verleden. Maar toen ik ontdekte dat er zoiets als een tweede Michaëlstroming bestond, begon ik in te zien dat veel van deze thema’s levend in het hier en nu aanwezig zijn. Ik kom ze tegen in wat er in mijn eigen leven voorvalt en herken ze in de levens van anderen. Uit het nawoord van Tineke Croese

Het mysterie van Lazarus-Johannes is een van de belangrijkste christelijke erfenissen om inzicht te krijgen in de ontwikkeling van de huidige en toekomstige mens. Daarbij hoort de tot nu toe verborgen gebleven samenhang tussen het ontstaan van Lazarus-Johannes en de gestalte van de 'derde' Johannes, Johannes Zebedeüs, wat hier naast vele andere tot nu toe niet bekende details wordt onthuld. Ook de kinderjaren van Johannes de Doper in de woestijn, waarnaar nog heel weinig onderzoek is gedaan, komen aan de orde en worden geesteswetenschappelijk tegen het licht gehouden, alsook diens eigen rol met betrekking tot de kosmische gebeurtenis van Christus Jezus.

De enige zekerheid in het leven is dat we ieder jaar ouder worden. Daar feliciteren we elkaar mee op onze geboortedag. Als je jong bent, is het ouder worden een vreugde: het geeft perspectief. Maar als je de vijftig bent gepasseerd, ga je er anders over denken. Want het valt echt niet mee om ouder te worden. Afbouwen, rekening houden met wat je wel of niet meer kunt. Grenzen stellen, die je eerst overschrijdt om ze te leren kennen. Maar lichamelijke teruggang staat los van de geest. Je kunt je fysiek ouder voelen, maar innerlijk jeugdig!De maatschappij waarin we leven is niet zo omhullend voor ouderen, wat kan ons nog te wachten staan? Dat is de realiteit van de tijd waarin we leven. Ik ben mij daar zeer van bewust, nu ik de 70 ben gepasseerd.Maar... hoe kun je oud worden zonder perspectief? Het is toch niet uit te houden als de toekomst ná de dood uitzichtloos of onzichtbaar voor je is? Is dat wellicht het belangrijkste om je mee bezig te houden, je in te verdiepen? Het is wel onze toekomst die we voorbereiden! Je ziet, herkent slechts na de dood wat je jezelf op aarde eigen hebt gemaakt.Ik wil in dit boek proberen een beeld te schetsen van de eenheid, van het grote kosmische geheel waar we allemaal een deel van zijn. De ziel heeft geen grenzen, de ziel is een pelgrim naar eindeloze horizonten. Het is vanzelfsprekend een tipje van de sluier, maar misschien wel het begin van de reis die we willen gaan maken.Bij het ouder worden horen zeker de aspecten van lijden en eenzaamheid. Zie daarvoor ook mijn boeken Kan eenzaamheid zinvol zijn? en Kan lijden zinvol zijn?

Liefde is gekend worden in je diepste kern. De weg van de liefde bewandelen is een inwijdingsweg, in deze en komende eeuwen. En die weg is niet alleen weggelegd voor de enkeling, maar voor de hele mensheid. Met berouw begint de vereffening van het verleden, met vergeving de scheppende toekomst. Een weg van diepten en hoogten, een weg van vallen en opstaan, van loutering en het brengen van offers. Vergeven brengt ons tot de liefdeskern in onszelf. Ook vergeving schenken aan iemand die overleden is, is van het grootste belang voor beide betrokkenen. Eeuwigdurende liefde is de brug tussen de levenden en de doden. Laten we elkaar in liefde de hand reiken; we zijn niet meer of minder dan onze medemensen. Laten we broeders zijn en niet het negatieve, maar het goede in ieder mens zien.

In deze tijd hebben wij de opgave een brug te bouwen naar het geestelijke rijk waar de gestorvenen leven. Die hemel is niet ver weg, maar bevindt zich om ons heen. Onze overleden dierbaren zijn dus vlakbij ons. Het is van levensbelang om ons bewust te worden van deze omstandigheid. Alle gestorvenen hebben behoefte aan contact en ondersteuning van onze kant, maar zij zijn zelf ook in staat om ons te helpen en bij te staan. De ondersteuning is dus wederzijds. Als wij straks bewoners zullen zijn van de geestelijke wereld, ons thuisland, verlangen we op onze beurt naar wederzijds contact met onze naasten op aarde. Ook de huidige situatie in de wereld vraagt om hulp vanuit de geestelijke wereld. Doorzien we voldoende welke machten proberen ons verder te verstrikken in de eenzijdigheid van een aards, materialistisch bestaan? Zijn we voldoende in staat om de hulp van de goede geestelijke machten actief in te roepen? Om na ons sterven onder leiding van hogere wezens zinvol bij te kunnen dragen aan goede aardse omstandigheden, is het noodzakelijk om ons nu vertrouwd te maken met de ontwikkelingen op aarde en hoe die samenhangen met omstandigheden aan de andere zijde van het bestaan. In dit boek probeer ik een stukje van die brug te bouwen, door iets van de geestelijke wereld waar onze gestorvenen verblijven 'zichtbaar' te maken. Je hoeft dit boek niet per se van begin tot eind te lezen, de hoofdstukken kun je ook heel goed los van elkaar tot je nemen. Zoals alle boekjes in deze serie eigenlijk meditatieboekjes zijn.

De twaalf apostelen: de 'eenvoudige' mannen uit Palestina?- De lichamelijke stamboom van de mensheid, van de apostelen en van Jezus van Nazareth;- Het keerpunt van de mensheidsontwikkeling: de twaalf apostelen als stamvaders van onze geestelijke stamboom;- De twaalfheid van de leerlingen als kosmisch lichaam van Christus;- Het Laatste Avondmaal en het elementenlichaam van de mens;- Ons geestelijke wordingsproces door de 'apostolische' wereldbeschouwingen;- Over de krachten van de dierenriem en de betekenis van de twaalf tronen in het eerste Goetheanum;- De zeven na-atlantische cultuurperioden en hun geestelijke patronaten;- Het openbaar worden van de dertiende te midden van de twaalf en het geheim van de voetwassing;- De mensen-ikken als verschillende ledematen van het ene kosmische lichaam.

Het was Rudolf Steiners grote wens na de kerst­bijeenkomst van 1923 dat met de grondsteenlegging in de ­harten van de aanwezigen (Mensenziel) en het ­inrichten van de nieuwe antroposofische vereniging en de ­hogeschool voor geesteswetenschap, een nieuwe weg van zielenscholing, de Saturnusweg, geopend zou ­worden voor alle mensen van goede wil. Deze weg zou ons in verbinding kunnen brengen met de ­zonnemysteries waarin wij Christus en Michaël kunnen ontmoeten. Bernard Lievegoed refereert in zijn boek Scholingswegen aan de dringende noodzaak ons met deze nieuwe zielenscholingsweg bezig te houden. Het gaat mogelijk zelfs om de redding van de menselijke ziel. In dit boek waagt Adriaan Bekman een poging dit lang verwaarloosde appel van Steiner en Lievegoed op te pakken en een deur te openen naar deze nieuwe zielenscholingsweg: de Saturnusweg.

Ook de beschrijvingen in dit derde deel van de reeks 'Bijdragen tot inzicht in het Christusgebeuren' zijn voortgekomen uit het autonome geestelijk beleven van de schrijfster. Enerzijds gaat het daarbij om het directe meebeleven van de historische gebeurtenissen op het keerpunt der tijden, anderzijds om geesteswetenschappelijke inzichten met de volgende accenten: - Het mysterie van Golgotha en de vorming van het opstandingslichaam - Het mysterie van de lanssteek en het graalbloed - De kruisweg en de zeven woorden van Christus aan het kruis.

Rudolf Steiner heeft op verschillende manieren de antroposofische rozenkruiser inwijdingsweg en de stadia die de menselijke ziel daarbij doormaakt weergegeven - niet alleen in het boek De weg tot inzicht in hogere werelden!Een beeldend-aanschouwelijke vorm van de inwijdingsweg schiep hij in de vormgeving van het eerste Goetheanum. Met plastische middelen en met de schilderkunst werd indertijd een gebouw geschapen dat zelf uitdrukking was van al die processen die in de ziel van de mens plaatsvinden als hij de inwijdingsweg gaat. Daarmee was als het ware een direct 'begaanbare' scholingsweg gegeven, die men door het waarnemen van de hele vormgeving en de kunstzinnig uitgewerkte details kon doorlopen en doorleven. En er is nog een derde versie van de scholingsweg - de kunstzinnig-dramatische: de onvoltooid gebleven reeks mysteriedrama's. Deze drama's geven op dramaturgische wijze een beeld van de reële stadia van het lot van een antroposofische gemeenschap op hun scholingsweg. Deze gemeenschap is geen ­literaire fictie! De karmische gemeenschap die in de mysteriedrama's wordt gepresenteerd, belichamen wijzelf.In de geschreven drama's breekt de weg aan het eind van het vierde drama af. De voortzetting in het vijfde drama had Rudolf ­Steiner al gepland, maar werd niet meer uitgevoerd. Omdat deze weg in de vormgeving van het eerste Goetheanum tot het einde toe werd uitgebeeld, ontdekt Judith von Halle een mogelijkheid om de drie ongeschreven drama's in grote lijnen te reconstrueren.

Na de voorbereidende beschrijving van het eerste en derde onderdeel van de inwijdingsritus van de tempeliers wordt hier het tweede onderdeel van het driedelige ritueel beschreven. Het vormt - zowel in de onderhavige presentatie alsook in de historische realiteit - de kern waaromheen zich het hele proces tegen de tempeliers afspeelde. Het door marteling afgeperste prijsgeven van brokstukken van het tweede deel van de inwijding werd indertijd door de Franse koning Philips de Schone gebruikt als middel om de orde uit te roeien. Bovendien stelt het Document van Chinon, dat kortgeleden door het Vaticaan is gepubliceerd, de tempeliersbond blijvend in een kwaad daglicht. Deze regelrechte laster betreffende de christelijke ridderorde, die het werken vanuit de impuls van de heilige graal als grondslag had, is echter te weerleggen door geesteswetenschappelijk aan het licht gebracht inzicht en door de beschrijving van de inhouden van het tweede onderdeel van het ritueel. Niet alleen worden de toenmalige geestelijke inspiratoren aangegeven, maar ook de verborgen lotsbepalende relatie tussen Philips de Schone, paus Clemens V en de buitengewone individualiteit van de laatste grootmeester van de tempeliers, Jacques de Molay, die ten grondslag lag aan de hele controverse. De indrukwekkende schildering van de persoonlijke spirituele levensbeproeving van de grootmeester geeft een verhelderende blik op de achtergronden van zijn laatste herroeping en zijn daaropvolgende dood op de brandstapel. Het boek eindigt met een ontroerend verslag over de laatste rituele bijeenkomst van de leiding van de orde en de betekenis hiervan voor de huidige en toekomstige mensheidsontwikkeling.

De evangelieteksten stellen ons voor diepe inzichtsvragen. Vaak kan achter de woorden die - oppervlakkig gezien - uiterlijke gebeurtenissen beschrijven, de eigenlijke boodschap, namelijk de bovenzinnelijke betekenis worden gevonden.Een brandende inzichtsvraag betreft de beschreven zonsverduistering op het stervensuur van Jezus op Golgotha; want die is vanuit astronomische optiek niet te bewijzen. Er zijn twee verschillende constellaties op het stervensuur van Jezus, want het stervensuur van Jezus is tegelijk het geboorte-uur van Christus. Dit laatste speelt voor de hele kosmische ordening een belangrijkere rol en levert een eigen kosmische constellatie. Hierin openbaart zich het kosmische gebeuren als direct werkende vrije, goddelijke wil. - Het is mogelijk om door een esoterische beschouwing in te zien dat de zonsverduistering op Golgotha de zonsopgang mogelijk heeft gemaakt in ons menselijke zieleninnerlijk. Door dit zowel geestelijk alsook in ons gevoel op te nemen, plaatsen we ons in een directe verhouding tot de daad van Christus op Golgotha en tot die kosmische gebeurtenissen die een levende afbeelding zijn van deze verlossingsdaad.